روایتی کهنه(2)
حوالی سالهای لجن بودم
تو سخت به آسمان بودی
سخت تر از تو، من
فکرزمین وآغوش
به بعثت تو چیزی نمانده بود
که درپشت یکی ازخیالهایم
چیزی شبیه به بکارت صحرا از تو
در بستر آهن وسنگ وسقف
در خانه ام جا ماند
من ماندم و کمی وهم
لذتی زیر لب
تو
گیج وپرسان با کمی اغماض وتعجب
دنبال وحی های نیامده ات گریستی
بعدهردو به آسمان نگاه کردیم و
با کمی تردید رفتیم/
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387ساعت 18:44 توسط علی طجوزی
|
