هوای ستاره

امانم بده بانو

امانم بده

اینجا سرآغاز غفلت است

چکار داری که نگاهم به تو

از کجا آغاز می شود

چه کاری داری که درکدام خیابان

خیال تو را

گوشه پارک یا زیر پل

به بستر خیالم میبرم

چه کار داری که لباسهای ژنده پاره ام را

کدام دست رفو میکند

کدام شب  دستی به همتی

عریانم میکند

تا برهنه و بی  واهمه

خسته از این همه پوشیدن های بسیار

بیایم سویت

حالا ساقهایت هر چه قدر نازک

نازهایت مواج و کشیدنی

سینه ام مثل دستانم

خالی از تو مانده

چه کار داری کجایت را گریه میکنم

تو آرام آرام

گریه بند کن

که یک عمر

خنده هایم را در عزایت

به سوگ نشسته ام