تبليغاتX
هوای ستاره

هوای ستاره

ادبی

دلت درد میکند                                                                                                         

نه گرفته است                                                   به خانه میروی

دل تو نه                                                         پدرت شک میکند که ازترکه اویی

دلم گرفته است                                                 ورنه تا به حال

میداند کسی را دوست دارد                                کودکانی قدونیم قد

میداندکه میتواندبازهم دل بسپارد                       فضای خانه را

اما کی،کجا                                                     پرازمعصومیت کرده بودند

به کولی های باد                                             نگاه میکنی

به بارانهای ساحلی                                         چیزی در خویش نداری

به ترانه های محلی                                        ازاینکه مرد باشی یا زن

میداند که دوست دارد                                      یا انسان

اما نمیداند کجاست                                          بعد تو می مانی

به حیلتی وفریبی                                           دلی دلی های دل

خانه را ترک میکند                                      که به سخره ات میگیرد وتو

خانم خانم                                                   نمی دانی گره دلی را که با دست باز نمیشود

شما همان مهربان گمشده نیستی؟                 باید با کدام دندان باز کرد

با صدای سیلی وسرخی صورت

میفهمد که نه

ای آقا

شما برادر دوردستم نیستی؟

با اشاره اش به مطلب روانپزشکی

میفهمی نه

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم بهمن 1385ساعت 20:7  توسط علی طجوزی  | 

فرقی نمی کند

درکدام آسمان کلاغ باشی

وصلت شیرین تو با تاریکی را

هیچ خورشیدی توان دیدنش نیست

ورنه چگونه سالها

تو مانده ای وسیاهی شب

با ذکرهای یگانه ات

ابر ازتو آبستن میشود

تنها حضور سینه سپید توست

که کوهها به احترام

کلاه سپید سر میکنندو

حتماآسمان باید آبی باشد

تاتو

حضور همواره ات را

درتلاقی مکرر رنگها

با رنگ سیاه به رخ بکشانی

ونبودنت

تمام رنگها را بی اختیار

هجومی بود به تباهی

به نیستی به فنا

به هرکجا

جزسیاهی و.......................

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم بهمن 1385ساعت 20:1  توسط علی طجوزی  | 

ییهو ازغصه بمیر

نه بادبوی

 ترا می آورد                                  جزمرگ

نه راه                                           که آنهم

به پایم راه می آید                          انتظاری دائم است

مانده ام دوراز تو                            اما مثل باد بوی ترا نمی آورد

چون ماهی

که حوضش را

به هوای دریا

گریه میکند

وهیچش گریز نیست

برای رود

+ نوشته شده در  شنبه چهاردهم بهمن 1385ساعت 20:5  توسط علی طجوزی  |